کشاورزی در ارمنستان

کشاورزی در ارمنستان

کشاورزی در ارمنستان

کشور ارمنستان دارای ۲.۱ میلیون هکتار زمین کشاورزی است که این میزان تقریبا ۷۲ درصد از کل زمین های کشور ارمنستان می باشد. البته قسمت اعظم این زمین ها، چراگاه های کوهستانی می باشد و زمین قابل کشت در حدود ۴۸۰ هزار هکتار تخمین زده میشود. این میزان زمین قابل کشت نیز به زمین های مزروعی (۴۵۲۹۰۰ هکتار)، باغ های میوه و باغ های انگور (۲۷۳۰۰ هکتار) تقسیم می شود. در واقع زمین های قابل کشت ارمنستان ۱۶ درصد مساحت این کشور را تشکیل میدهند. طبق آمار ارائه شده در سال ۲۰۰۶ حدود ۴۶ درصد از نیروی کار در قسمت کشاورزی به خدمت واداشته شده بوده که این میزان نسبت به سال ۱۹۹۱ حدود ۲۰ درصد افزایش داشته است. در سال ۱۹۹۱ میلادی، کشور ارمنستان ۶۵ درصد مواد غذایی خود را وارد نموده است.

خصوصی سازی زمین

در سال ۱۹۹۰ میلادی، کشور ارمنستان اولین کشور از شوروی سابق بود که قانون خصوصی سازی را تصویب نمود و دقیقا از همان زمان زمین های کشاورزی سریعتر از سایر کشورهای جمهوری شوروی سابق به سمت بخش خصوصی پیش رفت. البته سرعت زیاد و عدم سازمان دهی در امر تخصیص زمین باعث بوجود آمدن مسائل و نارضایتی بین کشاورزان صاحب زمین شد. مهمترین بخش این مسائل مربوط به امتیاز آب و توزیع مواد اولیه و ابزار و امکانات بود. در این بین موسسات و بنگاه های درگیر در فراوری مواد غذایی و نیز محصولات و امور گلخانه ای در دستان دولت باقی ماند که این مسئله با اهداف خصوصی سازی منافات داشت.

قدم های قاطعانه و سریع دولت ارمنستان در امر خصوصی سازی باعث شد که مجموعه های انبوه کشاورزی که در انحصار دولت و نیز قسمت اعظم کشاورزی کشور ارمنستان در دوران شوروی بود، به سرعت از بین برود. تا سال ۱۹۹۲ تقریبا ۶۳ درصد از زمین های قابل کشت، ۸۰ درصد از باغستانها و ۹۱ درصد از تاکستان ها در دستان خانواده های صاحب کشاورزی بود. در سال ۲۰۰۶ خانواده های کشاورز ۹۸ درصد از تولید ناخالص کشاورزی را برعهده داشتند. این به این معنی است که طی ۱۵ سال کشاورزی کشور ارمنستان از یک مدل کاملا سنتی به روش شوروی سابق که شامل مجموعه های بزرگ کشاورزی بود به مدلی تبدیل شد که در دستان افراد و نیز خانواده ها قرار گرفت. این مدل با توجه به ساز و کارهای بازار و نیاز و شرایط آن کار میکرد.

برنامه خصوصی سازی تاثیر فوری افزایش ۱۵ درصدی در تولید ناخالص محصولات کشاورزی بین سالهای ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ داشت. این رشد در بخش کشاورزی ادامه یافت بطوریکه در سال ۲۰۰۶ این رقم ۷۵ درصد افزایش نسبت به سال ۱۹۹۰ داشت. این رشد در بین سایر کشورهای جمهوری شوروی سابق بی سابقه بوده بطوریکه کشور ارمنستان را در بین رقبای خود درخشان نمود. در سال ۱۹۹۳ دولت ارمنستان اقدام به حذف محدودیت ها در انتقال زمین های کشاورزی توسط بخش خصوصی نمود که این اقدام باعث افزایش میانگین اندازه زمین های کشاورزی هر فرد شده که به تبع آن موجبات افزایش راندمان در امر کشاورزی را فراهم نمود. در انتهای سال ۱۹۹۳ تعداد ۳۰۰ هزار کشاورز با زمین های کشاورزی نسبتا کوچک (بین یک تا پنج هکتار) مشغول فعالیت بودند. در آن سال میزان محصولات علیرغم هزینه بالای کار بسیار فراوان بود. متاسفانه مشکل زیرساختهای کشور ارمنستان در زمینه حمل و نقل باعث شد که مسئله کمبود مواد غذایی در مراکز شهرها بکلی حذف نشود.

تولید کشاورزی در ارمنستان

کشاورزی بیشتر در دره ها و قسمت کوهستانی سرزمین ناهموار ارمنستان صورت میپذیرد که این قسمت شامل مرتفع ترین چراگاه های کوهستانی بوده که برای چراندن گله ها استفاده میشود. خاک های بارور آتشفشانی این امکان را میدهد که گندم و جو کشت شده و  نیز چراگاه های غنی برای دام های گوسفندی، بز و اسب ایجاد شود. به کمک سیستم های آبیاری امکان کشت انجیر، انار، قیصی و زیتون نیز در نواحی زیر استوایی رودخانه ارس و نیز دره های شمال ایروان که غنی ترین زمین های کشاورزی در آنجا یافت میشود، نیز وجود دارد. کشور ارمنستان همچنین هلو، گردو و به نیز تولید نموده و محصول  کنیاک آن دارای شهرت جهانی است.

سیستم آبیاری یکی از نیازهای اساسی اکثر محصولات کشاوزی است و در این راستا ساختن کانال های آب و نیز سیستم آبیاری یکی از مهمترین پروژه های دولتی شوروی در سال های ۱۹۲۰ بود. تا سالهای ۱۹۶۰ میلادی، زمین های مزروعی ۲۰ درصد نسبت به سالهای قبل از شوروی افزایش یافته بودند. تا سالهای ۱۹۶۰ اکثر زمین های کشاورزی دارای برق بودند و ماشین آلات تقریبا در دسترس همگان قرار داشت. در سالهای شوروی زنان بدنه اصلی نیروی کار در مزارع بودند. درصد عظیمی از نیروهای جوان مرد نسبت به کمپین های دنیای صنعتی پاسخ مثبت داده بودند و به مراکز شهرها مهاجرت نموده بودند. در سال ۱۹۸۹ تعداد ۱۳۴۰۰ تراکتور و ۱۹۰۰ کمباین مشغول کار بود. کشور ارمنستان بر خلاف سایر کشورهای شوروی سابق، در دوره خصوصی سازی دچار افت در ذخیره ماشین آلات کشاورزی نشد و در سال ۲۰۰۶ تعداد ۱۴۶۰۰ تراکتور و ۱۷۰۰ کمباین در زمین های کشاورزی ارمنستان مشغول کار بودند.

تولید کشاورزی در ارمنستان که بصورت عمده شامل محصولات زراعی می باشد در سال ۲۰۰۶ حدود ۶۴ درصد از تولید ناخالص کشاورزی بود. محصولات عمده کشاورزی در ارمنستان شامل گندم و جو، سیب زمینی، سبزیجات، انگور (خوردنی و  جهت تولید شراب) و میوه جات می باشد. در سال ۲۰۰۶ کشور ارمنستان ۲۱۲۵۰۰ تن گندم و جو، ۵۳۹۵۰۰ تن سیب زمینی، ۹۱۵۰۰۰ تن سبزیجات و ملون، ۲۸۶۰۰۰ تن میوه جات، ۲۰۱۴۰۰ تن انواع انگور تولید کرد. این ارقام غیر از گندم و جو شامل افزایش چشمگیر نسبت به سال ۱۹۸۹ داشته اند. در سال ۱۹۸۹ میزان تولید کشور ارمنستان در بخش گندم و جو ۲۰۰ هزار تن، در بخش سیب زمینی ۲۶۶ هزار تن، در زمینه سبزیجات ۴۸۵ هزار تن، در زمینه میوه ۱۷۰ هزار تن، و در زمینه انگور ۱۱۹ هزار تن بود. میزان تولیدات دامی در سال ۲۰۰۶ به ۶۶۸۰۰ تن گوشت، ۶۲۰ هزار تن شیر و ۴۶۴ هزار تن تخم مرغ رسید.

همین ارقام در سال ۱۹۸۹ از قرار ۱۰۵ هزار تن گوشت، ۴۹۱ هزار تن شیر و ۵۶۱ هزار تن تخم مرغ بود. این ارقام به این معنی است که تنها تولید شیر در زمان بعد از شوروی افزایش یافت.

مهارت ها

ارسال شده در

08/05/2016

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *